วังเวียง – ฝรั่งบ้า

เจอฝรั่งบ้าเมื่อมา“วังเวียง”/ปิ่น บุตรี
โดย ปิ่น บุตรี 6 ตุลาคม 2553 16:14 น.
 
       โดย : ปิ่น บุตรี
วังเวียงเมืองในอ้อมกอดของขุนเขา

       เมืองงามหลายแห่งแจ้งเกิดและโด่งดังโดยแบ็กแพ็กเกอร์
       
       บ้านเรา ตัวอย่างที่เด่นชัดที่สุดได้แก่ อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน
       
       ปายเกิดและดังจากฝรั่งแบ็กแพ็กเกอร์ที่ใช้เป็นเมืองผ่าน เมืองพักค้างคืน และเมืองพี้ยา ในเส้นทางระหว่างเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอนและแม่ฮ่องสอน-เชียงใหม่ ก่อนที่ปายจะเติบโตแบบก้าวกระโดดกลายเป็นเมืองท่องเที่ยวขึ้นชื่อ ฮอตฮิตค้างฟ้าติดลมบน จนแทบไม่เหลือเค้าปายในยุคแรกๆ
       
       อีกเมืองหนึ่งที่แจ้งเกิดจากแบ็กแพ็กเกอร์ตามแนวทางเดียวกับปายนั่นก็คือ เมือง”วังเวียง” แขวงเวียงจันทน์ ในสปป.ลาว
       
       วังเวียง ในอดีตไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นเมืองท่องเที่ยวโด่งดัง เพราะเมืองนี้เคยเป็นอดีตฐานที่มั่นกองกำลังปลดแอกกองทัพขบวนการประเทศลาว ช่วงก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครองในลาว(ช่วงพ.ศ.2504-2518)
       
       แต่หลังจากเหตุการณ์คลี่คลาย ลาวเปิดประเทศและการท่องเที่ยวในหลวงพระบางเฟื่องฟูจากการเป็นเมืองมรดกโลกในปี พ.ศ.2538 วังเวียงได้เปลี่ยนสถานะกลายเป็นเมืองผ่านและเมืองพักกลางทางสำคัญจากเวียงจันทน์ไปหลวงพระบางและหลวงพระบางไปเวียงจันทน์

สีสันราตรีที่เติบโตขึ้นมารับการท่องเที่ยว

       ช่วงนั้นวังเวียงเต็มไปด้วยบรรดาแบ็กแพ็กเกอร์ ที่ไม่ได้แค่มาอาศัยเป็นทางผ่านหรือแวะพักค้างคืน แต่แบ็กแพ็กเกอร์ผู้ผ่านทางเหล่านี้(ส่วนใหญ่) ยังยึดวังเวียงเป็นแหล่งพี้ยาตามสันดานที่ไม่เคยเปลี่ยนมาแต่ไหนแต่ไรของนักท่องเที่ยวแนวนี้
       
       ทว่าด้วยความที่วังเวียงเป็นเมืองเล็กๆสงบงามท่ามกลางขุนเขาหินปูนรายรอบ และสายน้ำซองเย็นใสที่ไหลผ่าน จนถูกขนานนามให้เป็น“กุ้ยหลินเมืองลาว” ทำให้แบ็กแพ็กเกอร์หลายคน ติดใจในเมืองนี้ จึงยืดวันพักค้างออกไปเพื่อถือโอกาสท่องเที่ยวทัศนาเมืองนี้ให้มากขึ้น รวมถึงเพื่อยืดวันพี้ยาให้หนำใจยิ่งยึ้น
       
       วังเวียงหลังจากนี้จึงเติบโตพัฒนากลายเป็นเมืองท่องเที่ยวรองของหลวงพระบาง
       
       จากนั้นเมื่อหลวงพระบางมีคนมาเที่ยวมากขึ้น เมืองมรดกโลกเริ่มช้ำ เริ่มเข้าสู่ขาลง วังเวียงก็เติบโตแบบก้าวกระโดดขึ้นชั้นมาตีคู่ ก่อนจะกลายเป็นเมืองท่องเที่ยวแห่งยุคสมัยที่มาแรงสุดๆของลาวในยุคนี้ พ.ศ.นี้
       
       ใครและใคร(คนไทย)หลายคน เมื่อเห็นพัฒนาการของวังเวียงคล้ายปาย จึงตีขลุมตั้งฉายาใหม่ให้วังเวียงว่าเป็น“เมืองปายแห่งลาว” ชนิดที่คิดเอง เออเอง โดยที่คนลาวในวังเวียงไม่รู้เรื่องรู้ราว แถมดูจะงงๆด้วยซ้ำว่า เมืองปายคือเมืองอะไร เพราะส่วนใหญ่ไม่รู้จัก รู้จักก็แต่บางกอกเมืองหลวง

หินงอกหินย้อยในถ้ำจัง

       อย่างไรก็ตามแม้จะมีความเหมือนในการแจ้งเกิด(จากแบ็กแพ็กเกอร์)คล้ายกัน มีลักษณะเมืองท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำคล้ายกัน แต่ในรายละเอียดวังเวียงมีดีที่ต่างไปจากปาย เพราะในวังเวียงเราสามารถสัมผัสกับบรรยากาศแบบลาวๆได้อย่างไม่ยากเย็น โดยเฉพาะบริเวณนอกเมืองที่ยังคงไว้ด้วยวิถีชนบท อยู่อาศัยอย่างเรียบง่าย ทำการเกษตร ปลูกข้าวทำนา หาปลา ล่องเรือ ใช้ชีวิตแอบอิงกับลำน้ำ
       
       ในขณะที่ในตัวเมืองวังเวียง แม้จะถูกกระแสธุรกิจท่องเที่ยวแห่งโลกทุนนิยมรุกคืบจนเต็มไปด้วยร้านเหล้าผับบาร์ในยามราตรี (แต่ไม่มีร้านโปสการ์ดและร้านขายของที่ระลึกแบบถล่มทลายเหมือนปาย) กระนั้นหากใครตื่นแต่เช้าไปเดินทอดน่องท่องตลาดก็ยังคงจะได้สัมผัสกับวิถีชีวิตอันคึกคักที่ตลาดเช้า พร้อมๆกับสินค้าบางอย่างที่ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ไม่มีวางขายในตลาดบ้านเรา
       
       หรือถ้าวันไหนมีงานบุญใหญ่(ต้องถามข้อมูลจากชาวบ้าน) การไปวัดยามเช้าตรู่ เราจะได้สัมผัสกับ ภาพความศรัทธาแนบแน่นในพระพุทธศาสนาของชาวบ้าน โดยเฉพาะแม่หญิงชาวลาวที่สวมเสื้อสวย นุ่งซิ่น นำข้าวปลาอาหารมาถวายวัด ฟังเทศน์ ทำบุญ กันเป็นจำนวนมาก ดูแล้วสวนทางกับวิถีทางธุรกิจท่องเที่ยวไม่น้อยเลย
       
       นอกจากบรรยากาศวิถีแบบลาวแล้ว วังเวียงยังมีสถานที่ท่องเที่ยวธรรมชาติสวยๆงามๆให้เที่ยวชม กันไม่น้อยเลย
       
       สำหรับผม ธรรมชาติชวนประทับใจอันดับแรกเมื่อมาถึงวังเวียงก็คือ มนต์เสน่ห์แห่งขุนเขาน้อยใหญ่ ที่ตั้งตระหง่านเสียดแทงฟ้าขึ้นรายล้อมเมือง เปรียบดังฉากม่านยักษ์ที่ธรรมชาติสรรค์สร้าง
       
       ในยามเช้าขุนเขาเหล่านี้จะมีเมฆหมอกไหลลอยอ้อยอิ่งเคลื่อนผ่าน
       
       ในยามสายถึงยามบ่ายวันฟ้าเปิด ขุนเขาจะต้องแสงเห็นเป็นแนวชั้น มิติลึก ตัดกับสีท้องฟ้าและทิวเมฆ
       
       ในยามเย็น ขุนเขาจะต้องแสงส่งท้ายแห่งวันเห็นเป็นเงาทมึนตัดกับสีสันของท้องฟ้า ที่ผันเวียนเปลี่ยนแปรไปในแต่ละวัน
       
       ขุนเขาหลายลูกมีความพิเศษยิ่งขึ้นไปอีก เพราะโดดเด่นๆไปด้วยหน้าผาชวนมอง อาทิ ผาตั้ง ผาแดง ผาผาล้อม ผาปลวก ผานางฮั่ว
       
       ขุนเขาหลายลูกมีความพิเศษยิ่งขึ้นไปอีก เพราะโดดเด่นๆไปด้วยถ้ำชวนเที่ยว อาทิ ถ้ำจัง ถ้ำปู่คำ ถ้ำหลุก ถ้ำลม ถ้ำน้ำ

แม่น้ำซอง เส้นเลือดหลักของชาววังเวียง

       เสน่ห์ของธรรมชาติอีกอย่างหนึ่งที่ผูกมัดใจผมยามไปเยือนเมืองนี้ ก็คือ“สายน้ำซอง”ที่ไหลเอื่อยๆผ่านกลางเมืองนั้น ซึ่งเพียงแค่การได้นั่งริมน้ำจิบ“เบยลาว”(เบียร์ลาว)ยามเย็นหรือจิบกาแฟยามเช้า ดูสายน้ำซองไหลเอื่อยผสานไปกับวิถีชีวิตชาวบ้าน แค่นี้ผมก็เพลิดเพลินใจแล้ว

แหล่งทำกิจกรรมสนุกสนานที่ย่านฝรั่งบ้า

       อย่างไรก็ตาม สายน้ำซองมีอะไรน่าสนใจมากกว่าการจิบเบียร์ จิบกาแฟ นั่งชม เพราะนี่เป็น สายน้ำแห่งชีวิตของวังเวียง เป็นที่อาบน้ำชำระล้างร่างกาย เป็นแหล่งหาปลาของชาวบ้าน เป็นแหล่งหาเงินของนายทุนเพราะเวลาเราจะข้ามสะพานต้องเสียค่า“ปี้”(ตั๋ว)ตามอัตราที่กำหนดถึงจะข้ามสะพานได้ เป็นแหล่งรวมร้านอาหารที่พักริมน้ำที่มีคนมาแย่งจับจองกันไม่ได้ขาด เป็นแหล่งทำกิจกรรมชั้นดีของนักท่องเที่ยว
       
       นอกจากนี้สายน้ำซองยังเป็นแหล่งปลดปล่อยของบรรดาแบ็กแพ็กเกอร์ส่วนใหญ่ โดยพวกเขามีโซนทำกิจกรรมปลดปล่อยกันแถวๆออร์แกนนิคฟาร์ม ที่มีทั้งล่องห่วงยางหรือ“กงเบ่ง” สไลด์เดอร์ โหนสลิงกระโดดน้ำ และทำอะไรที่โลดโผนไปจนถึงขั้นเพี้ยนสำหรับบางคน

ฝรั่งมาพักผ่อน ทำกิจกรรมกับสายน้ำที่ย่านฝรั่งบ้า

       เพื่อนชาวลาวที่พาผมเที่ยววังเวียง มันเรียกฝรั่งพวกนี้“ฝรั่งบ้า” และเรียกโซนแถบนี้ว่า“ย่านฝรั่งบ้า” ซึ่งก็จริงของมัน เพราะแถวนี้มีฝรั่งเพี้ยน ฝรั่งบ้า และฝรั่งเมา เพียบไปหมด
       
       ฝรั่งพวกนี้หลายคนดูๆไปคล้ายคนเก็บกดในบ้านเขาแล้วมาปลดปล่อยแถวบ้านเรา จึงระบายความอัดอั้นออกมาอย่าง สนุกสุดเหวี่ยงกับการดื่ม เต้น เล่นโคลน เล่นน้ำ และทำอะไรแปลกๆแผลงๆอีกหลายอย่างสมดังฉายาฝรั่งบ้าตามที่เพื่อนผมมันเรียก

ล่องห่วงยางในสายน้ำซองกิจกรรมยอดฮิตของแบ็คแพ็คเกอร์

       ไม่เพียงเท่านั้น พวกฝรั่งบ้า เมา เพี้ยน เหล่านี้ พอเมา พอกรึ่มได้ที่ พวกเขาก็ออกเตร็ดเตร่ไปทั่วเมืองแบบไม่สนสายตาชาวบ้านและไม่แคร์สื่อ
       
       หลายคนเดินเมาโวยวายแบบไม่กลัวและไม่อายใครเพราะคงถือว่ามาแล้วก็ไปไม่ต้องไปสน หลายคู่เดินกอดจูบกันกลางเมืองแบบไม่สนสายตาของเด็กๆชาวลาว ผู้ชายหลายคนหลังจากน้ำซองหนำใจพอขึ้นมาพวกเดินถอดชุดชั้นนอกอวดพุงกันสบายใจเฉิบ ส่วนพวกสาวๆฝรั่ง(บ้า)นี่พอขึ้นมาจากน้ำ ส่วนใหญ่มักจะมากันแบบนุ่งน้อยห่มน้อย ในชุดบิกินี่ ทูพีช โชว์รูปร่างอันอะร้าอร่าม บะลึ่มฮึ่ม
       
       สาวหลายคนน่าดูและดูดี แต่สาวๆอีกหลายคนก็เป็นตรงกันข้าม คือไม่น่าดูและดูไม่ดี
       
       ผมไม่รู้ว่าสาวพื้นเมืองนุ่งซิ่นที่เห็นสาวต่างถิ่นนุ่งน้อยชิ้นแบบนี้จะคิดอย่างไรบ้าง แต่พวกแบ็กแพ็กเกอร์ในคราบฝรั่งบ้าจำนวนมากนั้นมันทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า
       
       เมืองงามหลายแห่งแจ้งเกิดและโด่งดังโดยแบ็กแพ็กเกอร์
       
       และก็เป็นเมืองงามอีกหลายแห่งเช่นกันที่แจ้งเกิด โด่งดัง และ“เสียศูนย์” ไปโดยแบ็กแพ็กเกอร์ เพราะขาดการวางแผนและการบริหารจัดการทางการท่องเที่ยวที่ดี

 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s